Kim demiş İtalyanlar sakatat sevmez diye?  Bayılıyorlar! 2009 ziyaretimizde tanıştığımız Lampredotto bizde daha sonra tekrar edilesi bir lezzet hissi yaratınca bu sefer soluğu ilk olarak burada aldık.

Bahsedeceğimiz yer L’Antico Trippaio. Türkçesi : Antik İşkembe. Floransa’da heybetli Duomo‘nun güneyinde İlahi Komedya‘nın yazarı Dante Alighieri‘nin yaşadığı evin sokağının hemen oracıkta bir yemek arabasının ismi bu.

Denir ki Lampredotto, (biz koko-işkembe dedik) Floransa’nın tipik halk yemeğidir. 15.yy’da Floransa fukarasının has yiyeceğiymiş. Bugün ise herkes önünde kuyruk oluyor. L’Antico Trippaio’daki iki kardeş bu baba mesleğini günümüzde de devam ettiriyorlar.

Lampredotto denen sığır işkembesi ve biraz da bizim mumbar tarafından hallice olan arkadaş; domates, soğan, maydonoz, kereviz sapı, kara biber, pul biber karışımı suda önce saatlerce bir güzel haşlanıyor. (İşte bu olayımızın en farklı noktası sevgili okuyucular.)

Daha sonra bizim bu haşlanan işkembe, tezgahta çanak sandviçler (panino vaschetta) içerisine irice doğranarak konuluyor. Üzerlerine de isteyene pesto, isteyene acı baharatlı sos ile servis ediliyor. Biz acıcıyız. Bu yüzden acı sos istedik üzerine. Çok da iyi etmişiz sonra fark ettik. Bizce fukaralar da zamanında bu yiyeceği acı sosla yiyorlardı zaten.  Pesto bir Rönesans sonrası sosudur. Zengin sosu.

Lampredotto, görünüşü ve sunumu itibari ile bizim Beyoğlu’ndaki ıslak hamburgerler gibi. Lakin lezzeti apayrı. Her ısırışta daha çok iştahınız açılıyor. Enfes! Sakatat seven birinin bunu denemeden Floransa’dan dönmesi çok ayıp. Valla adamı havaalanında döverler!

Şimdi biz üzerimize düşeni yaptık ve vazifemizi yerine getirdik. Sonuç: Avrupa sakatata bayılıyor. Daha İtalyan sakatat serilerimiz devam edecek. Siz sadece pizza ve makarna mı var sanıyorsunuz? Hadi bize güvenmiyorsanız, Vedat Milör‘e sorun. Bakalım o ne diyecek? O sosis standı gibi görünen yerler aslında hamburgerci değil ey ahali. İşkembeci, kokoreçci, lampredottocu, trippacı… Duyduk duymadık demeyin! Hey gidi kokoreçime laf eden Avrupa Birliği, birinci vazifen gidip Floransa’da Lampredotto yemek olsun.

Ye, ye. Afiyet olsun!

L’antico Trippaio
Piazza dei Cimatori, 9 – Firenze, Italia
Tel: 339 7425692

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın!

Sakarya’da askerimiz var. Bu sebeptendir tüm bu Adapazarı keşiflerimiz. Cenab-ı Hak bir sebep veriyor işte. Biz de yazıyoruz. Üçüncü ziyaretimiz ile birlikte Islama Köfte‘de Köfteci Mustafa‘da karar kıldık. Yoksa Adapazarı köfteci cenneti.

Islama Köfte nasıl Adapazarı’nın resmi yiyeceği ise Köfteci Mustafa, Islama Köfte’nin kayıtlarda resmi olarak babası. Yugoslav göçmeni Mustafa 1912′de kuruyor burayı. Kurulduğundan beri tek bir sefer yer değiştiriyor. 1947 yılında şu anda hizmet vermekte olduğu binaya taşınıyor. Bu bina fevkalade güzel bir bina. Hemen köşede. İki katlı. Ahşap doğramalı, geniş camlı. Sizi kadim olana davet ediyor. Hem köfte yiyorsunuz hem tarih.

Islama Köfte’de maharet köftede değil, köftenin ekmeğinde. Zaten bu kombinasyonda köfte ekmeğe katıklık ediyor. Ekmek ise kemik suyu, toz pul biber ile ızgarada kızartılmış ve saltanatını çoktan ilan etmiş. Köftecikler ise gariban. Öyle ekmeklerin yanına yağmurdan saçak altına gizlenen çocuklar misali iliştirilmişler işte. Yani köfte, köfte olalı böyle ekmek görmedi havası, ruhani bir şekilde tüm mekanı kapsıyor.

Mustafa’nın hikayesine dönecek olursak; kardeş, kayın birader şeklinde bir el verme hiyerarşisi ile bu işi bir asırdır sülale içerisinde tutmayı başarmış diyebiliriz. Fakat asıl başarı ne biliyor musunuz sevgili Harbiyiyorum okuyucuları? Bugüne kadar tek şube olarak kalmaları. Ya hu, ne güzel! Ne kıymetli! Ne manidar! Ne mutlu! Ne şeker!

Zamanda sıçrayalım. Köfteci Ramiz‘in yurtdışında şubesi olmadığı sürece isterse 1500 Franchise’ı olsun zerre kadar kıymeti yok gözümüzde. – “Değil mi yeğen?” – “Evet, dayı!” -”Odağını kaybetme yeğen!” – “Peki, dayı!” – “Anlayan anladı yeğen.” -”İstanbul’da dört yeni şube açıyoruz dayı.” – “Hass, afedersin yeğen”

Neyse. Neydi konumuz pek kıymetli Harbiyiyorum okuyucuları? Islama Köfte. Evet, güzide yurdumun köfte çeşitlemeleri ne kadar hoş. Bizce köfte bu ülkenin milli yemeği olmalı. Seviyoruz, köfteyi, ızgarayı… Serde avcılık da var tabi. Göçmenlik var. Bu köftenin sulusu var, salçalısı var.

Ne kadar hoş. Öyleyse diyebilir miyiz? “Hepimiz köfteyiz.”

Köfteci Mustafa’ya bizden selam, köfteye devam.

Meşhur Köfteci Mustafa
Sakarya cad. No:12/A Adapazarı – Sakarya
Tel: 0264 2779893

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın! 

Kalıbımızı basarız. Kadıköy’de Kokoretto‘dan daha lezzetli kokoreç bulamazsınız! Donmaktan takırdayan ve kalıp halinde bekletilen, elektrikli ızgara üzerinde ısıtılan kokoreçe kokoreç diyorsanız eğer, buna tamamen farklı bir isim vermeniz gerekecek.

Sahibi Salih Gürbüz. Salih abi. Almanya’da yıllarca otelcilik yapıyor daha sonra 1986′da yurda dönüp tekstille uğraşmaya başlıyor. Bir gün seyyar kokoreç arabasını görüyor ve ben bu işi yapacağım diyor. 1993 yılından beri hep aynı yerde, Kadıköy’de Serasker caddesinde kömürde kokoreç yapmaya devam ediyor.

Ben saçlarının siyah olduğu dönemden hatırlıyorum Salih abi’yi. Üniversiteye hazırlık, üniversite yılları ve sonrası Kokoreç mekanım Kokoretto oldu. Açıkçası her dönem, Kokoretto her zaman karşımızda, bize Kadıköy’ün en lezzetli kokoreçini sunuyordu.

Yarım ekmek arası, çeyrek ekmek arası ya da tabakta… Yanına da bir ayran. Oh mis! Kadıköy’ün yeme-içme mekanları ağırlıklı olarak sahil tarafında olmasına rağmen yukarıda da iyi yiyiciler için böyle bir mekanın olması çölde su bulmak gibi gerçekten.

Kokoreç sağlıklı, sağlıksız iddiaları devam ede dursun, İtalyan restoranlarının menülerinde pizza ve makarna yanında ilk sırada yer alan yemeklerin başında sakatat çeşitlerinin geliyor olması da şaşırtıcı gerçekten. Mesela; Roma usulü işkembe (Trippa Alla romana), Koko-İşkembe(Lampredetto), Dana Kuyruğu (Coda Alla Vaccinara) hepsi bu sene inşallah Harbiyiyorum.com‘da yerlerini alacaklar.

Tüm sakatat sevenlerin yeni yılını en içten dileklerimizle kutlar, sağlık, huzur ve mutluluk dileriz.

2013′e Kadıköy’e yolunuz düşerse Kokoretto’ya mutlaka uğrayın ve bu kokoreçin bir tadına bakın. Belli mi olur? Salih abi Kokoretto’nun 20. yılı yüzü suyu hürmetine belki Kokoreç’i bir günlüğüne bedava yapar.

Vesselam.

Kokoretto
Osmanağa mah. Serasker cd. Ayberk İş Hanı. No:69/A

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın!

Tahtakale’ye bir ziyaret esnasında karşımıza çıkınca, bir çok yazının önüne geçmeyi başaran Hacı Şerif ve onun Dondurmalı Sıcak İrmik Helvası‘nın hikayesi 1938 yılında Denizli’de başlıyor. Şerif Helvacı’nın asıl mesleği olan şekercilik serüveninin başlaması ile İstanbul’a Dondurmalı Sıcak İrmik Helvası’nın ulaşmasının arasında tam 73 sene var.

Denizli efradı bu lezzeti zaten tanıyordur, lakin Mahmutpaşa’ya doğru yokuşu tırmanırken tesadüfen gördüğüm bu otantik tatlıcıyı yurdum insanı olan ben 32 yaşında yeni tanıdım.

Üzülüyorum yahu! Şu mutfak kültürümüze bir türlü doğru düzgün sahip olamıyoruz. Her şehrin, her yörenin ayrı ayrı lezzetleri var ve bunlar yazılıp belgelenmedikçe elin gavuru çıkıp bunları belgeleyip sahipleniyor. Sonra sen; “Yok, yok bizim esas o.” diye tırmalamaya başlıyorsun.

Reva mı bu? Çok önemli. Ey gurmeyim diyen kişi. Önce kendi mutfağına sahip çıkacaksın!

Evet, neydi? Dondurmalı Sıcak İrmik Helvası. Enfes bir şey. Hacı Şerif’in küçücük otantik dekorasyonlu dükkanı içerisinde bir dondurmacı dolabı görünümlü tezgahın içinde sıcak irmik helvası… Dumanı üzerinde tütüyor. Hemen yan tarafında da keçi sütünden dondurma var. Hacı Şerif amblemli plastik kapların içerisinde altta dondurma üstte irmik şeklinde servis ediliyor. Kaşığı vuruyorsun, damarı bulmuş bir volkan gibi dışa akıyor içindeki dondurma.

Burada bu tatlıdan başka bir şey yiyemezsiniz. Çünkü yok. Olmasın da zaten.

Tezgahın başında kızlar. Onlar da aynı irmik helvasının kendisi kadar naifler.

Naif bir tatlı, naif bir sunum içinde. Ufak ama güzel dekore edilmiş; köklülüğünü gösteren bir dükkan. Nihayetinde eski İstanbul. Üzerine bir de Türk kahvesi söyleyin. Oh!

E, bu durumda artık bir tek Eminönü’ne gitmeye bahane yaratmak kalıyor.

Afiyet olsun!

Hacı Şerif
Yeni Cami cad. No:19 Eminönü – İstanbul
Tel: 0212 5118166

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın! 

Sevgili kuzenim Ankara’nın gece yiyicilerinden olduğu için (bkz. night eating syndrome) bu yeme-içme kültürünü iyi bilir. Daha önce kendisi ile Aspava’ya yaptığımız çıkartmalar sonrasında Ankara’da meşhur yiyici ve beyin açıcı dostum Oburcan’dan da aldığımız icazet ile burayı yazmanın HAK olduğuna kanaat getirdik ve bu sefer teşkilatımız ile mekana gittik.

İçeri girdik. Meşhur Özçelik Aspava’nın sahibi İsa Özçelik. Kendisi kasanın başında. Bu yerin başka şubesi yok. Ankara çevresinde benzerleri var ama burası esas oğlan. 1986′dan beri Küçükesat’da et dürüm yapıyor.

Peki bu dürümün farkı ne? Bir kere eti çok lezzetli. İkincisi lavaşı yumurtalı. Yumuşaklığı yüzünden biraz Tantuni lavaşını da andırıyor. Üçüncüsü ise içindeki domates sosu. Bu üçü birleşince karşınıza lüp diye götürmelik yeni ve harika bir lezzet çıkıyor.

Gerçi biz dürümün etini masamıza “sek” olarak da konuk ettik. Muhteşemdi.

Et dürümünüzü soslu, sossuz söyleyebileceğiniz gibi mekana gelen herkesin aşina olduğu şekilde “Bir sos soğan” ya da “SSK” çek de demeniz yeterli olacaktır. Ankara malum devlet merkezi. SSK felan böyle kısaltmaların olması gayet doğal. “sos, soğan” adından da anlaşılacağı üzere soslu ve soğanlı (mekanın gözdesi budur), SSK ise hiç tahmin edemezsiniz;  Soslu Soğanlı ve Kaşarlı. (Vayy babayn!)

SSK’nın isminin SGK olduğu günümüzde bu kısaltmanın bir dürümün ismi olarak kalması ne kadar manidar. Sırf bu yüzden bu da kült bir yiyecek olarak Türk yeme-içme tarihine damgasını vurur.

Aspava’da dürümden başka envai çeşit kebap da bulabilirsiniz. Ha, bir de dürümler öyle yetim gibi tabağınıza gelmiyorlar. Serviste dürümlerin yanında bakır kapta salata, cacık v.b. eşlikçiler göz zevkinizi tamamlıyor. Yalnız isotlu ve sumak tadı ağır basan lahmacununu da özellikle denemenizi öneririz.

Ne diyelim?

Allah, Sıhhat, Para, Afiyet, Versin, Amin.

Meşhur Özçelik Aspava
Belligün sok. No:10/H (Hassasın Yanı) Küçükesat / Ankara
Tel: 0312 4364202

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın! 

İşte bir koca seneyi daha devirdik. Vay canına! 2011′de bizim için tadı damağımızda kalan en unutulmaz yerleri  geçen sene yaptığımız gibi bu sene de derleyelim istedik. Bir şeyin ikincisi oldu mu artık geleneksel olurmuş. Bu da Harbiyiyorum.com‘un gelenekseli olsun. Başlıkların üzerine tıklayarak ilgili yazılara ulaşabilirsiniz. Bu vesile ile herkese iyi seneler diliyoruz.

1. Süt Kuzu Kokoreç – Karbeyazı Kokoreç / Manisa

2. Satır Et – Çamlıbel / Keşan, Tekirdağ

3. Dil Balığı Şiş – Balık Pişiricisi Veli Usta – Kordon 1, Alsancak, İzmir

4. Köfte – Tarihi Emir Şeyh Nedim Köftecisi / Erzurum

5. Sıcak Arnavut Ciğeri – Garden Et Lokantası – Silivri, İstanbul

6. Cağ Kebabı – Gel Gör ve Koç Cağ Kebap Salonları / Erzurum

7. Kaymaklı Kabak Tatlısı – Köfteci İsmail / Adapazarı

2011 bitmeden bir işkembe çorbacısı yazmasaydık bu bize yakışmazdı. Bakınız geçen yıl da en son yazımızı İşkembe Çorbası üzerine yazmışız. Sevin ya da sevmeyin şu bir gerçek; İşkembe çorbası hayatımızda var ve etrafınızda her üç kişiden biri mutlaka ona bayılıyor. Dışarıda çorba içmek denince akla ilk “İşkembe Çorbası” geliyor. Kimileri ise işkembe içmeyi sıradan buluyor. Zannetmeyin ki işkembe sadece bizim ülkemizde var. İtalya’da gittik en krallarını yedik. Bizim sakatlarımız onların sakatatları yanında soft içecek gibi kalıyor.

Sonuç olarak, şifa veren bu işkembe mübareği için bu sefer Anadolu yakasında iyi bir yer ararken bir vesile ile karşımıza çıktı Hacıbey. Zira burada bir kere denedikten sonra Anadolu yakasında başka bir yere çorba içmeye gidemez olduk.

Ben her zaman işkembe çorbasını renklendiren biri olarak bu sefer elimin altında sirke, sarımsak, toz pul biber v.b. ile birlikte diğer işkembecilerden farklı olarak “Sumak Ekşisi“ni de görünce sokakta para bulmuşçasına sevindim. Bu kerata da çorbaya bambaşka bir lezzet verdi mi? Verdi. Çok da güzel oldu.

Çorbamızı afiyetle içtik ve öğrendik. Hacıbey’de işkembenin envai çeşit versiyonunu bulabileceğiniz gibi kelle paça çorbası, kelle söğüş, ciğer şiş gibi diğer sakatatları da buraya has bir lezzetle bulabilir ve bunları afiyetle midenize indirebilirmişsiniz.

Dönelim işkembemize. Minik küp ya da jülyen halde doğranmış işkembe parçalarını, kazanda kaynatılmış işkembe suyu ile gözünüzün önünde ısıtarak önünüze getiren garsonu benim kadar işkembe tutkunu iseniz mutlaka boynuna sarılıp öpmek isteyeceksinizdir. Ben öpmedim o ayrı. Siz benim yerime öpün ama.

Hacıbey, gerçek manada bir “Hacı” olan Ahmet Oğul‘un lokantası. Ahmet Oğul’un mizacı sert. (Fotoğraflardan da anlayacaksınızdır.) Ama bu sertlik”Usta Sertliği“. Yani müşterisini dövmüyor. Bu iş Kahramanmaraş’tan çocukluk mesleği. 1987 yılında Maraş’tan kalkıp İstanbul’a yerleşiyor. 1990 senesinde de kendi ustasından aldığı el ile çorbacısını kuruyor. İyi ki de kuruyor. Yirmi dört saat hizmet veren işletmesinde geceleri işin başında oğlu duruyor.

Özellikle kış aylarında sevenleri için içilmemesi ızdırap haline gelen işkembe ve kelle paça çorbalarını bir de Hacıbey‘de deneyin. Bu zamana kadar içtiğim tüm işkembe ve kelle paça çorbaları arasında kendisini ilk sıraya taşıyorum. Severseniz kelle söğüşü de çorba üzerine cila olarak söylersiniz. Hiç pişman olmayacaksınız.

Bizden de selam edin!

Hacıbey Kelle Paça İşkembe
Bağdat cd. no:335/A Maltepe İstanbul
Tel: 0216 3055430

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın!

Her şey çok hızlı gelişti. Ne oldu, nasıl oldu da bir anda Sakarya‘ya yolumuz düştü bilemedim. Sabah kalktığımda kafamdaki ses, bana bütün bu gelişmelerin Harbiyiyorum.com için bir vesile olduğunu söylüyordu. Adapazarı’na gideceğiz ve mutlaka oradan da heybemizi doldurarak döneceğiz. Zira öyle de oldu. Üstelik bu sefer bir taşla iki kuş vurduk. Yine her zamanki gibi plan da yapmadık üstelik.

Demek ki elbiseyi giymişiz bir kere.

Sakarya’nın merkez ilçesi Adapazarı‘nda ne yenir denince herkesin aklına “Islama Köfte” gelir. Islama köfteyi merkezde her yerde yiyebilirsiniz. Ancak yolda aldığımız bir tüyo ile biz doğruca çarşı içindeki Köfteci İsmail‘e yöneldik. Köfteci İsmail’in merkez şubesi burası. Gerisi bizi ilgilendirmiyor zaten.

Ve evet, Adapazarı için herkes Islama Köfte üzerine methiyeler düzerken, bütün tezahürat tribünlere giderken, bütün kuvvetli sosyal göstergeler tek bir şeyi işaret ederken, daha henüz dükkandan içeri girdiğimde gördüğüm o parıldayan şey ile yemeğin sonunda buluştuğumda bütün bildiklerimi ve bana öğretilenleri tek tek gözden geçirdim. O andan sonra Adapazarı benim için hiç bir zaman aynı olmadı. Olamazdı da zaten. Bundan böyle Adapazarı’nı bambaşka bir şey ile birlikte anacağımı keşfettim: Kabak Tatlısı.

Hasılı, Kabak Tatlısı köfteyi-möfteyi sallamıştı ey iyi yiyenler! Bıraktım Islama Köfte’yi en iyi kim yapıyor, kim yapamıyor tartışmalarını başkalarına…

Artık yeni bir sevgilim vardı. Kenarları hafif yanmış. Şekeri bir hurmanın şekeri kadar dengeli. O kenarlardaki yanığın yarattığı karamelize gevreklik… Allahım üzerine bir de kaymak oturtmuşlar mı? Cevizi zaten saymıyorum. Yemin ederim, daha duygusal ve yüce bir amaç için oraya gitmemiş olsaydık başlayacaktım ağlamaya ve ağlarken de Rabbime şükretmeye.

Bir de tepsiye dizmemişler mi o sevgiliyi? Şerbetin içerisinde, her biri birer tost ekmeği görüntüsünde belleri kırıldı kırılacak şekilde istiflenmiş şekilde. Bir şeyin yanmış olması da o şeye bu şey kadar mı yakışır? Hey mübarek!

“Ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda?” acaba böyle bir anda mı ortaya çıktı? ikilemine düştüm.

Neyse uzatmadan…Buradan daha önce kimseye beddua etmedik. Bu da bir ilk olsun. Ola ki Adapazarı’na yolunuz düşer ve ola ki Köfteci İsmail‘de oturursunuz. Kabak tatlısı yemeden yola çıkacak olursanız başınıza taş düşsün!

Çok spesifik oldu ama olsun. Ha, bir de lokantada kabak tatlısı kalmadıysa yapacak bir şey yok canım. Canınızı sıkmayın. Bir dahaki sefere. Eğer şanslıysanız tabi.

Not: Kasada Cem bey var, selamımızı götürün. Ailesi’nin hikayesini sorun.

Köfteci İsmail
PTT aralığı Cevatbey iş hanı. No: 109-110 Adapazarı – Sakarya
Tel: 0264 2716237 -2741411

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın!

Efendim çok şükür gittiğimiz ülkelerde yeme-içmeden (ya da bizim derdimizden anlayan) arkadaşlarımız oluyor ki bu sayede biz de lokal kültüre hızlıca nüfuz etmiş oluyoruz. Bakü seyahatimizde kebap çeşitleri olsun, Düşbere olsun belli başlı yerel yemekleri test ettik ama içlerinden en farklı ve lezzetli olanının “Şeki Pitisi” olduğuna kanaat getirdik.

Hasılı bu yiyeceğin hazırlanışı da sunuşu da bir seremoni aslında. Biri derin (saksı benzeri) diğeri yavan iki tane toprak kap; içlerinde bir takım malzemeler önünüze bir tepsi ile getiriliyor. Peki bu malzemeler ne mi? Azerice sayıyorum: Sümüksüz koyun eti (kemiksiz koyun eti), Nohut, Şabalıd(Kestane), Kuyruk yağı, Kuru gavalı, Zeferan(safran), Soğan, Tuz, Sumak.  Nasıl yapıldığı hakkında malumatı buradan edinebilirsiniz. Çok yaxşı değil mi?

Sonra bu derin kabın içindekiler (kestane, nohut, et v.s.) bir tahta vasıtası ile ezilerek, kuyruk yağı ile lezzetlendirilmiş suyun içine boca ediliyor ve ziyafet başlıyor. Genelde bu yemek yanında bir baş soğan ve sumak ile birlikte servis ediliyor.

Ancak pek muhterem Harbiyiyorum okuyucuları; bu kuyruk yağı olayı, bu nohut ve şabalat ikilisine bir lezzet veriyor ki akıllara zarar! Yani yemeğin bu enteresan sunumu ile birlikte lezzeti de birleşti mi bir daha asla unutamayacağınız bir ilişkiye doğru yelken açtığınızın farkına varıyorsunuz.

Şimdi burada bir noktaya değinmek gerek. Bu lezzet dengesinin diğer bir tamamlayıcısı da Firuze restoranın tipik bir Azeri restoranı ambiansını taşıması. Yerin altında bir mahzen ve sığınak aslında burası. Ha unutmadan, bir de 7 yıldır orada yaşayan arkadaşımızın (Uğur  Aydın) bize Azeri kültürü hakkında verdiği eşsiz bilgileri de atlamamak gerek. Örneğin bir Gürcü içeceği/limonatası/Coca-Colası olan Zandukeli‘ni de ondan öğrendik. Gerçekten çok güzeldi.

Mekan 12:00 – 24:00 arasında hizmet veriyor.  Fiyatlar uygun. Bir nevi mantı çorbası diyebileceğimiz “Düşbere“yi de mutlaka deneyin!

Bizden de selam edin. Türkiye’den abiler gelmiş fotoğraflarınızı çekmiş deyin, hatırlayacaklardır. Bütün bunların yanında menüdeki her şeyi yediğimiz için de hatırlayacaklardır zaten.

Nuş olsun!

Firuze Restoran
14, Aliyarbeyov sokağı (Fontanlar Bağı) – Bakü
Tel: 012 4939634

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın!

Büryan İstanbul’da Fatih’te yenir. Lakin odun ateşinde yer altında tütsülenerek hazırlanan bu kuzuları tüm allegorisi ile yemek için Bitlis‘e ve Siirt‘e gitmek icap eder. İsli olan her şeyi seven ben, “Büryan” için doğru zamanı bekledim ve mühim bir büyüğümüzden aldığım tüyo ile yiyici ekip ile “Gül Büryan“ın yolunu tuttum.

Gül Büryan, Fatih’te eski Kadınlar Pazarı, şimdiki ismi ile İtfaiye caddesi olarak bilinen yerde bir sürü büryancı arasında ilk hizmet veren lokanta. Kuruluş tarihi: 1977. Yeraltında bir yer. O zamanlar ortada büryanın b’si yok iken burası varmış. Kurucusu Tahsin Eldemir.

Peki nedir büryan olayı? İç organları alınmış kuzu, dikey bir vaziyette çengellerle önceden kızdırılan kuyulara sarkıtılır ve kuyu kapatılır. Bu rutin her sabah erken saatlerde yapılan bir şeydir. Zira Büryan aslında Bitlis ve Siirt halkı için kahvaltıdır. Kadınlar Pazarı‘na sabah 10:30 -11:00′de giderseniz, en taze Büryan’ı yiyebileceğinizi garanti edebilirim.

Kemikli ve kemiksiz çeşitleri ile servis edilen Büryan’ı biz her iki hali ile de denedik. Kemikli olan biraz daha Erol Taş mantığı ile tüketiliyor ve içimizde var olan göçebe/avcı toplum tarafımızı daha çok ortaya çıkarıyor ki bunun hazzı daha büyük elbet.

Büryan her ne kadar “Küçük Siirt“olarak bilinen ve Fatih’in Siirtliler yerleşkesi içerisinde İstanbul’da kendini var etmiş olsa da gerçekte Bitlis‘e has bir yemektir. Daha sonra Siirtliler yapmaya başlamıştır. Lakin usül ve tarz her iki yerde de aynı olduğu için bu bahsi geçen yemeğimizi farklılaştırmaz.

Yapımı oldukça zahmetli olan büryanı yemesi ise bir o kadar kolay. Taş fırında ısıtılarak servis yapılan kuşbaşı etler, tırnaklı pideler üzerinde servis ediliyor. Yedikçe daha çok yemek istiyorsunuz. Mümkünse biz, bir gün nasip olursa yarım kuzuyu midemize indirmek için buraya geri gelmeye niyetlendik. Üstelik pidesiz ve sek! Böylece avcı atalarımızı da yad etmiş olacağız.

Olur da Fatih’e yolunuz düşerse Gül Büryan‘a mutlaka uğrayın. Tahsin, Aydın ve Fatih Eldemir’e de bizden selam edin. Yalnız bilginiz olsun, kredi kartı geçmiyor.

Gül Büryan Kebap Salonu
Hüsambey mah. İtfaiye cd. (Kadınlar Pazarı) Fatih – İstanbul
Tel: 0212 5348417

Adresi haritada görüntülemek için tıklayın!